പ്രതികരണം: പൂച്ചക്കാട്ടച്ചന്റെ സത്യദീപത്തിലെ ലേഖനം

ജിമ്മി പൂച്ചക്കാട്ടച്ചന്റെ ലേഖനം വാട്ട്സ്സ് ആപ്പിൽ ലഭിച്ചതു മുതൽ അതിനെപ്പറ്റി എഴുതണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതാണ്. ഇപ്പോഴാണ് അതിനുള്ള സാഹചര്യമുണ്ടായത്.

പ്രവൃത്തിയില്ലാത്ത വിശ്വാസം ചത്തതാണ്

വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിലുണ്ടായിരിയ്ക്കേണ്ട പൊരുത്തത്തേക്കുറിച്ച് ശക്തമായ ഭാഷയിൽ തന്നെ യാക്കോബ് ശ്ലീഹാ (യാക്കോബ് 2:14-26) പറയുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ സഹോദരനുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ പ്രകടിപ്പിയ്ക്കുവാനാവുന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മുക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട് എന്നു പറയുന്നത് നിരർത്ഥകമാണ്. അച്ചൻ മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്ന ഈ ആശയത്തോട് പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലും പ്രാർത്ഥനയിലും വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യണം എന്നല്ല. കുർബാന ഒഴിവാക്കി, പ്രാർത്ഥനകൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കി സമയലാഭമുണ്ടാക്കി ആതുരശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ഇറങ്ങണമെന്നു പറയുന്നത് ശ്ലൈഹീക സഭയുടെ ശൈലി അല്ല. ആതുരസേവനത്തിന്റെ അനുപമ മാതൃകയായ മദർ തെരേസ തന്റെ തിരക്കുപിടിച്ച ആതുരസേവനത്തിന്റെ പാതയിൽ ഒരിയ്ക്കലും കുർബാന അർപ്പണത്തിനോ യാമപ്രാർത്ഥനകൾക്കോ ബോധപൂർവ്വം മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. മിഷനറീസ് ഓഫ് ചാരിറ്റിയുടെ ദിനചര്യകളിൽ കുർബാനയ്ക്കും യാമനമസ്കാരങ്ങൾക്കും ഭക്തകൃത്യങ്ങൾക്കും  കൊടുത്തിട്ടുള്ള സ്ഥാനം  ആതുരശുശ്രൂഷകാരണം പ്രാർത്ഥനചൊല്ലാൻ സമയം കിട്ടാത്തവർക്ക് മാതൃകയാക്കാവുന്നതാണ്.

നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ പൂർണ്ണ ആത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും സർവ്വ ശക്തിയോടും കൂടെ സ്നേഹിയ്ക്കുക

മൂശയ്ക്ക് ദൈവം കൊടുത്ത പത്തു കല്പനകളിൽ ആദ്യത്തെ മൂന്നെണ്ണത്തെ നമ്മുടെ കർത്താവ് സംഗ്രഹിയ്ക്കുന്നത് പൂർണ്ണ ആത്മാവോടൂം പൂർണ്ണ മനസ്സോടും സർവ്വ ശക്തിയോടും കൂടെയുള്ള ദൈവാരാധനയിലേയ്ക്കാണ്. അതിനു ശേഷം മാത്രമാണ് ഏഴുകല്പനകളുടെ സംഗ്രഹമായ അയല്പക്ക സ്നേഹം വരുന്നത്. മെത്രാന്റെ കൈവയ്പ്പുവഴി  ഒരു വ്യക്തിയെ ശുശ്രൂഷാ പൗരോഹിത്യത്തിനു നിയോഗിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് ഒന്നാമതായും രണ്ടാമതായും മൂന്നാമതായും വിശ്വാസികൾക്ക് ആത്മീയ ശുശ്രൂഷ നിർവ്വഹിയ്ക്കുന്നതിനായിട്ടാണ്. അതിൽ വീഴ്ചവരുത്തി തളർന്നവരെ ശുശ്രൂഷിയ്ക്കുവാനും വിശക്കുന്നവനു ഭക്ഷണം കൊടുക്കുവാനും പോകുന്നത് കൃതവിലോപമാണ്. സ്ഥാപനങ്ങൾ ഭരിയ്ക്കുവാനും, പൊതുപ്രവർത്തനങ്നൾ നടത്തുവാനും തിരുപ്പട്ടമെന്ന കൂദാശ കൈക്കൊള്ളേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ. ഡീക്കന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വേളയിൽ ശ്ലീഹന്മാർ പറഞ്ഞത് ഓർക്കുക:- “ഞങ്ങൾ ദൈവവചനശുശ്രൂഷയിൽ ഉപേക്ഷകാണിച്ച് ഭക്ഷണമേശകളിൽ ശുശ്രൂഷിയ്ക്കുന്നതു ശരിയല്ല.” അങ്ങനെ മറ്റു ശുശ്രൂഷകൾക്കായി ശ്ലീഹന്മാർ 7 ഡീക്കന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ശ്ലീഹന്മാർ പ്രാർത്ഥനയിലും വചനശുശ്രൂഷയിലും വ്യാപരിച്ചു. (നടപടി 6: 2-4). വിളിയ്ക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം ഊപേക്ഷിച്ച് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ദൗത്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക്  മുന്നിൽ ശ്ലീഹന്മാർ ഒരു ചോദ്യമായി അവശേഷിയ്ക്കട്ടെ. അജപാലകർ ശരിയായ രീതിയിൽ ആത്മീയശുശ്രൂഷ നിർവ്വഹിയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ അജങ്ങളിൽ വളരെപ്പേർ മറ്റു ശുശ്രൂഷകൾക്കായി മുൻപോട്ടു വരികതന്നെ ചെയ്യും.

ഈശോയും പാരമ്പര്യങ്ങളും  കപടനാട്യക്കാരും

ഈശോയെ പാരമ്പര്യവിരോധിയായി ചിത്രീകരിയ്ക്കുവാനുള്ള പ്രവണത “നവീകരണവാദി”കൾക്ക് പൊതുവെ ഉള്ളതാണ്. എന്നാൽ വേദപുസ്തകം വായിയ്ക്കുന്ന ഒരാൾക്കും അങ്ങനെയൊരു ധാരണ ഉണ്ടാകുവാൻ സാധ്യതയില്ല. താൻ നിയമത്തെയും പ്രവാചകന്മാരെയും അസാധുവാക്കുവാനല്ല പൂർത്തിയാക്കുവാനാണ് താൻ വന്നിയിരിയ്ക്കുന്നത് എന്ന് ഈശോ തന്നെ പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സാബത്തിൽ രോഗശാന്തികൊടുക്കുന്ന ഈശോ സാബത്ത് എന്ന പാരമ്പര്യത്തെ നിരാകരിയ്ക്കുകയല്ല മറിച്ച് സാബത്തിൽ നന്മചെയ്യുന്നത് കല്പനയ്ക്ക് വിരുദ്ധമല്ല എന്നു വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കൈകഴുകാതെ ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുകയും  സാബത്തിൽ കതിരുപറിച്ചു ഭക്ഷിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത ശിഷ്യന്മാരെ ന്യായീകരിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈശോ ഒരിയ്ക്കലും കൈകഴുകാതെ ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുന്നതായോ സാമ്പത്തിൽ കതിരുപറിച്ചു ഭക്ഷിയ്ക്കുന്നതായും നാം കാണുന്നില്ല. ദേവാലയത്തിലും, സിനഗോഗുകളീലും പോകുന്ന, പെസഹാ ആചരിയ്ക്കുകയും കുരിശിൽ ജീവൻ വെടിയുന്നതിനു മുൻപ് സങ്കീർത്തനം ചൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്ന ഈശോയെ നാം സുവിശേഷത്തിൽ കാണുന്നു.  ഇനി ശ്ലീഹ്നാരുടെ കാര്യമെടുക്കാം. വിജാതീയർക്ക് പരിശ്ചേദനം എന്ന യഹൂദപാരമ്പര്യം ആവശ്യമില്ല എന്ന നിലപാടെടുത്ത പൗലോസ് ശ്ലീഹാ കെങ്ക്രേയിൽ വച്ച് തലമുണ്ഡനം ചെയ്യുന്ന പാരമ്പര്യം നിർവ്വഹിയ്ക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നുണ്ട്. ജറൂസലേമിൽ തിരിച്ചെത്തിയ പൗലോസിനെ ദേവാലയത്തിൽ പോയി പരമ്പരാഗതമായ ആചാരങ്ങൾ നിർവ്വഹിയ്ക്കുവാൻ നിർദ്ദേശിയ്ക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നുണ്ട്. “പാരമ്പര്യവിരുദ്ധൻ” എന്ന പൗലോസിനെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രചാരണം ശരിയല്ല എന്നു തെളിയിയ്ക്കുവാനാണ് അവർ അപ്രകാരം നിർദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്.  നടപടിപ്പുസ്തകത്തിൽ 15 ആം അദ്ധ്യയത്തിൽ വിവരിയ്ക്കുന്ന ജറൂസലേം സൂനഹദോസിൽ വച്ച് വിജാതീയർക്ക് പരിശ്ചേദനം ആവശ്യമില്ല എന്ന തീരുമാനം എടുത്തതിനു ശേഷം 16 ആം അധ്യായത്തിൽ തിമോത്തിയോസിന്റെ പരിശ്ചേദനം നിർവ്വഹിയ്ക്കുന്ന പൗലോസിനെ നാം കണ്ടു മുട്ടുന്നുണ്ട്. വേദപുസ്തകത്തിൽ തെളിവുകൾ ഇനിയും ധാരാളമുണ്ട്. ഈശോയും ശ്ലീഹന്മാരും പാരമ്പര്യവിരുദ്ധരായിരുന്നോ എന്ന് നിങ്ങൾ തന്നെ തീരുമാനിയ്ക്കുക. പാരമ്പര്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പാരമ്പര്യവും,  മനുഷ്യനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുവാനുള്ള നൂലാമാലകളെയും എതിർക്കുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ പേരിൽ ഈശോയെ പാരമ്പര്യവിരുദ്ധനായി ചിത്രീകരിയ്ക്കുന്നതിനു നീതീകരണമില്ല.  

പ്രാർത്ഥയിലെ വരികളൂം ധൂപക്കുറ്റിയും

സഭയുടെ ലിറ്റർജി സഭയുടെ സമ്പത്താണ്.  ശുശ്രൂഷാ പൗരോഹിത്യമുള്ളവർ അതിന്റെ ശുശ്രൂഷകരാണ്. അതിനപ്പുറത്ത് മനോധർമ്മം പോലെ ചുരുക്കുവാനും  ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ അതിൽ ചേർക്കുവാനും ആർക്കും അവകാശമില്ല.  ഓരോ കുർബാന അർപണവും പൂർണ്ണമാവുന്നത് അർപ്പകർ പൂർണ്ണ മനസ്സോടും പൂർണ്ണ ആത്മാവോടും സർവ്വശക്തിയോടും കൂടെ ആരാധനയിൽ പങ്കുചേരുമ്പോഴാണ്. പൂർണ്ണമായി പ്രാർത്ഥനകൾ ചൊല്ലുകയും സഭ നിർദ്ദേശിയ്ക്കുന്ന കർമ്മങ്ങൾ യഥാവിധി അനുഷ്ടിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈ പൂർണ്ണതയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള മാനുഷിക പ്രയത്നത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതിനെ അപൂർണ്ണതകളെ ദൈവത്തിന്റെ കരുണയ്ക്കുമുൻപിൽ സമർപ്പിയ്ക്കുക എന്നതു മാത്രമേ ചെയ്യുവാനുള്ളൂ. അതേ സമയം ബോധപൂർവ്വം പ്രാർത്ഥനകൾ മുറിച്ചു മാറ്റുകയും, ചൊല്ലാതിരിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കുർബാനക്രമം അനുഷ്ടിയ്ക്കുവാൻ “വിളി”ച്ച ദൈവത്തോടും നിങ്ങളെ നിയോഗിച്ച സഭയോടുമുള്ള അനാദരവാണ്. സാബത്തിൽ ആടിനെ കിണറ്റിൽ നിന്നു കയറ്റുന്നതോ തളർവാതരോഗിയെ സന്ദർശിയ്ക്കുന്നതോ അല്ല  അതിനുള്ള പരിഹാരം. അതിനുള്ള പരിഹാരം ഒന്നുമാത്രമേ ഉള്ളൂ; സഭയോടുള്ള അനുസരണ.

നന്നായി സംഗീതം ആസ്വദിയ്ക്കുന്നവർക്ക് സ്വരസ്ഥാനത്തിലെ വ്യതിയാനവും, ശ്രുതിഭംഗവും ഒക്കെ മനസിലാക്കുവാൻ കഴിയും. അത് അവർ “തീവ്രവാദി”കളായതുകൊണ്ടല്ല, സംഗീതം മനോഹരമാവണമെന്നും, അത് പൂർണ്ണതയോടെ അവതരിപ്പിയ്ക്കപ്പെടണമെന്നും ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അത് സംഗീതത്തോടു സ്നേഹമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. സംഗീതത്തോടു സ്നേഹമില്ലാത്തവർക്ക്, സംഗീതത്തെ അറിയാത്തവർക്ക് അത് മനസിലായി എന്നു വരില്ല. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ദൈവാരാധനയിലും. മാതൃസഭയുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ശൈലിയും, സഭയുടെ പ്രാർത്ഥനകളും പരിചയിച്ചവർക്ക് അതിലെ വ്യതിയാനങ്ങളൂം ഏച്ചുകെട്ടലുകളും ഒക്കെ പെട്ടന്ന അനുഭവപ്പെടും. ബോധപൂർവ്വം വരുത്തുന്ന ഉപേക്ഷകളെ അബോധപൂർവ്വം സംഭവിയ്ക്കുന്ന പിഴവുകളിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചുവാൻ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ ഡോക്ടറേറ്റോ ലിറ്റർജിയിൽ ബിരുദമോ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല; അതു കണ്ടെത്തുകയും തിരുത്തലുകൾ ആഗ്രഹിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ ഐ.എസ് കാരായും തീവ്രവാദികളായും ഫരിസേയരായും മുദ്രകുത്തുന്നതിനു മുൻപ് ഏല്പിയ്ക്കപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്ന വിളിയോടു “നീതി” പുലർത്താനും നിങ്ങളോടുപ്പം കുർബാന അർപ്പിയ്ക്കുവാൻ എത്തുന്ന വിശ്വാസികളുടെ അവകാശമായ പൂർണ്ണമായ ബലിയർപ്പണം എന്ന “നീതി”യെ നിഷേധിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കുവാനും അവരോടു “കരുണ”കാണിയ്ക്കുവാനും സഭയോടു “വിശ്വസ്തത” കാണിയ്ക്കുവാനും അപേക്ഷ.

മാർഗ്ഗം

താതനാം മാർത്തോമ്മായേ
നിണമാർന്ന നിൻ വിരലാലേ
ഞാന്റെ കർത്താവിന്റെ
തിരുവിലാവിലിതാ കൈതൊടുന്നേൻ

മാർത്തോമ്മൻ കാണിച്ച മാർഗ്ഗം
നിത്യമാം ജീവന്റെ മാർഗ്ഗം
താതനിലേയ്ക്കുള്ള മാർഗ്ഗം
അവതാരം കൈക്കൊണ്ട വചനം

മരണത്തിൽ താഴ്വര തന്നിൽ
പാർത്തവർ കണ്ട വെളിച്ചം
ഇരുൾ നീക്കും സത്യപ്രകാശം
ഉന്നതത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉദയം

മാർത്തോമ്മൻ തൻ നന്മയാലെ
തെളിവാർന്ന ബോധത്തിനാലേ
ഞാനെന്റെ കർത്താവിന്റെ
തിരുമുൻപിലിതാ കൈതൊഴുന്നേൻ.

അര നൂറ്റാണ്ടു തികയാത്ത ജനാഭിമുഖ പാരമ്പര്യം!!

പലരുടേയും ഭാവം ആദിമസഭ മുതൽ ജനാഭിമുഖ കുർബാന ആയിരുന്നെന്നും ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് മദ്ബഹാഭിമുഖ കുർബാന അടിച്ചേൽപ്പിയ്ക്കാൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്നു എന്നുമാണ്.

                 ലത്തീൻ സഭയിൽ ഏതാണ് 1920 കളിലാണ് ജർമ്മനിയിൽ ജനാഭിമുഖ കുർബാന ആരംഭിയ്ക്കുന്നത്. ഇത് ഏതെങ്കിലും നിർദ്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നില്ല എന്നും നാം മനസിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പിന്നീട് രണ്ടാം വത്തിയ്ക്കാൻ കൗൺസിലിനു ശേഷം 1960 കളിൽ ജനാഭിമുഖ കുർബാന ലത്തീൻ സഭയിൽ പ്രചരിപ്പിയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഇവിടെയും മനസിലാക്കേണ്ട വസ്തുത കുർബാന ജനാഭിമുഖമാക്കുക എന്ന ഉദ്ദ്യേശ്യം രണ്ടാം വത്തിയ്ക്കാൻ കൗൺസിലിന് ഉണ്ടായിരുന്നെല്ലെന്നും അങ്ങനെയൊരു നിർദ്ദേശം അധികാരികൾ ആരും കൊടുത്തിരുന്നില്ല എന്നുമാണ്. ഇത് തുടർന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ലത്തീൻ സഭയിലും 60 കളുടെ അവസാനത്തിൽ എത്തി.

               സീറോ മലബാർ സഭ സ്വതന്ത്രമാവുന്നതിനു മുൻപും വികാരിയത്തുകൾ സ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെടുന്നതിനു മുൻപും എല്ലാം മദ്ബഹാഭിമുഖമായിട്ടാണ് കുർബാന അർപ്പിച്ചിരുന്നത്. ലത്തീൻ മിഷനറിമാർ ഇവിടെ ജനാഭിമുഖ കുർബാന കൊണ്ടു വരുകയോ സീറോ മലബാറിൽ അടിച്ചേൽപ്പിയ്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. കാരണം ലത്തീൻ സഭയിൽ തന്നെ ജനാഭിമുഖം എന്നൊരു പതിവ് ഇല്ലായിരുന്നു. മലയാളത്തിലെ ആദ്യ കുർബാന ക്രമം 1962 ഇൽ ആണ് ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിക്കുന്നത്. പൂർണ്ണമായും മദ്ബഹാഭിമുഖമായിട്ടാണ് 62 ലെ കുർബാന നടത്തിയിരുന്നത്. 62 ലെ കുർബാന പൂർണ്ണ അംഗീകാരമുള്ളതായിരുന്നു. 1968ഇൽ പരീക്ഷണാർത്ഥം താൽക്കാലിക അംഗീകാരത്തോടെ മറ്റൊരു കുർബനക്രമം നിലവിൽ വന്നു. ഇതിൽ കുർബനയുടെ ആദ്യഭാഗം ജനാഭിമുഖമായി അർപ്പിയ്ക്കുന്നതിനെ ഓപ്ഷണലായി അനുവദിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും 68 ലെ കുർബാനയും 70 കളുടെ പകുതിവരെ ഈ കുർബാനയും പൂർണ്ണമായും മദ്ബഹാഭിമുഖമായിട്ടാണ് അർപ്പിച്ചു പോന്നത്.

                    ലത്തീൻ സഭയെ അനുകരിച്ച് 1970 കളുടെ രണ്ടാം പകുതിയിലാണ് ജനാഭിമുഖ കുർബാന ചില രൂപതകളിൽ പ്രചരിപ്പിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെയും മനസിലാക്കേണ്ട വസ്തുത ജനാഭിമുഖമായി കുർബാന അർപ്പിയ്ക്കണമെന്നുള്ള നിർദ്ദേശം ആരും കൊടുത്തിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഭാഗികമായി മാത്രം (വായനവരെ) ജനാഭിമുഖമായി അർപ്പിയ്ക്കുവാൻ അനുവദിയ്ക്കുന്ന 68 ലെ കുർബാന ഔദ്യോഗിക അനുവാദമോ നിർദ്ദേശമോ കൂടാതെയാണ് പൂർണ്ണമായും ജനാഭിമുഖമായി അർപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
 
                 ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ജനാഭിമുഖമായി ബലി അർപ്പിയ്ക്കുന്ന രീതി ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് ചിലർ വാദിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിനു തെളിവുകളൊന്നുമില്ല, കിഴക്കിനഭിമുഖമായ ബലി അർപ്പണത്തിനാവട്ടെ സഭാപാരമ്പര്യത്തിലും, സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളീലും, ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിലും തെളിവുകൾ ധാരാളമുണ്ടു താനും.
അതുകൊണ്ട് ജനാഭിമുഖ വാദികൾ മനസിലാക്കേണ്ട വസ്തുത സീറോ മലബാർ സഭയുടെ ജനാഭിമുഖ പാരമ്പര്യത്തിന് 1975 മുതൽ 2016 വരെ അതായത് 41 വർഷത്തെ പാരമ്പര്യം മാത്രമാണ് ഉള്ളത് എന്നാണ്. ലത്തീൻ സഭയിലാകട്ടെ ഇത് 1920 മുതൽ 2016 വരെ 96 വർഷം മാത്രവും. 2000 വർഷം പഴക്കമുള്ള സഭയിലാണ് ചിലർ 100 വർഷം പോലും പഴക്കമില്ലാത്ത ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ പാരമ്പര്യത്തിന്റെയോ വേദപുസ്തകത്തിന്റെ പിന്തുണയില്ലാത്ത "ജനാഭിമുഖം" എന്ന കുർബാന അർപ്പണ രീതിയ്ക്കുവേണ്ടീ മുറവിളി കൂട്ടുന്നത് എന്നതിനെ "തമാശ" ആയി തോന്നുന്നു.

(ഞാൻ ഇപ്പറഞ്ഞതിനെ ഖണ്ഡിയ്ക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും തെളിവുകൾ എവിടെയെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ അറിയീയ്ക്കുവാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നു.)

"ജ്യോതിസ് കുവൈറ്റ്" -

"ജ്യോതിസ് കുവൈറ്റ്" എന്ന പേരിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ലെറ്ററ് തയ്യാറാക്കിയത് ആരാണെങ്കിലും അവർക്ക് സീറോ മലബാർ സഭയെക്കുറിച്ചോ മാർ തോമാ നസ്രാണികളെക്കുറിച്ചോ ഒരു ചുക്കും അറിയില്ല എന്നു തീർച്ചയാണ്. എങ്കിലും വെള്ളം കലക്കാൻ അതു ധാരാളം മതി. ഇത്തരം കലക്കങ്ങൾ കൂടുതൽ ബോധ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് നയിയ്ക്കുന്നതായാണ് അനുഭവം. അതുകൊണ്ട് ഇതും നല്ലതിനായി പരിണമിയ്ക്കും എന്നു തന്നെ കരുതാം.

1. "ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം" - ക്രിസ്തു, ക്രിസ്ത്യാനി, ക്രിസ്തിയ വിശ്വാസം തുടങ്ങിയ പദങ്ങളെല്ലാല്ലാം പോർട്ടുഗീസുകാരുടെ വരവിനു ശേഷം മാത്രം നമ്മുടെ ഇടയിൽ വന്നതാണ്. ക്രിസ്തു എന്ന ഗ്രീക്കിൽ നിന്നുത്ഭവിച്ച പദത്തിന്റെ സുറീയാനി ഭാഷയിലുള്ള വാക്കാണ് മിശിഹാ. മിശിഹാ, നസ്രാണികൾ, മാർഗ്ഗവാസികൾ, മാർഗ്ഗം തുടങ്ങിയ വാക്കുകളൊക്കെയാണ് ഇവിടെ നിലവിലിരുന്നത്.

2. "നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യങ്ങൾ തോമാശ്ലീഹായുടെ വരവോടെ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വേരോടിയതാണ്" - ഇതും പൂർണ്ണമായും ശരിയല്ല. ബിസി 10 ആം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ മെസപ്പൊട്ടാമിയായിലും പേർഷ്യയിലും നിന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ തീരങ്ങളീലേയ്ക്ക് യഹൂദകുടിയേറ്റം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇന്നും മറ്റു സഭാ സമൂഹങ്ങളുടെ ഇടയിലില്ലാത്ത പഴയനിയമ യഹൂദ ആചാരങ്ങൾ നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഉള്ളത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഈ പഴയനിയമ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നാണ് തോമാ ശ്ലീഹായുടെ പ്രബോധനം വഴി ക്രൈസ്തവർ ഇവിടെ ഉണ്ടാവുന്നത്. കുടിയേറിയ യഹൂദരുടെ ഭാഷ അറമായ അഥവാ സുറിയാനി ആയതുകൊണ്ട് തോമാ ശ്ലീഹാ വന്നപ്പോൾ തോമാ ശ്ലീഹായുടെ മാതൃഭാഷ മനസിലാകുന്ന ഒരു സമൂഹം ഇവിടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറായി നില്പുണ്ടായിരുന്നു.

3. "ഭാരത ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യ-പൈതൃക -സംസ്കാരം" - ആദിമ സഭകൾ അതതു പ്രദേശത്തിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങളെ സ്വീകരിയ്ക്കുകയല്ല, ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യങ്ങളെ ആ പ്രദേശങ്ങൾ സ്വീകരിയ്ക്കൂകയാണുണ്ടായത്. ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച പാരമ്പര്യങ്ങൾ പാലിയ്ക്കണം എന്ന് പൗലോസ് ശ്ലീഹാ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നൂണ്ടല്ലോ. നിങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ ജീവിച്ചോ എന്നല്ല ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച പാരമ്പര്യത്തിൽ ജീവിയ്ക്കാനാണ് ശ്ലീഹന്മാർ വിശ്വാസികൾക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകിയതെന്നു വ്യക്തമാണ്. രണ്ടാമത് ലോകത്ത് ഒരിടത്തും ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കൃത്യമായ ആരാധനാക്രമം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മൂന്നും നാലും നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് ഇന്നു കാണുന്ന ആരാധനാക്രമങ്ങളുടെ (നമ്മുടെ മാത്രമല്ല) പക്വമായ രൂപം ഉണ്ടാവുന്നത്. അതു പിന്നീട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് ഇന്നു കാണുന്ന രൂപത്തിലെത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തോമാ ശ്ലീഹാ ഇവിടെ ഭാരതസംസ്കാരത്തിൽ ഒരു ആരാധനാക്രമം ഉണ്ടാക്കി എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് ശുദ്ധ അസംബന്ധമാണ്. ശ്ലീഹന്മാരാരും ആരാധനാക്രമം എഴുതിത്തയ്യാറാക്കി ഒരു സഭയ്ക്കും കൊടുത്തിട്ടില്ല.

4. "പഴയനിയമ കൽദായ പാരമ്പര്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് സീറോമലബാർ സഭയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളെ തിരിച്ചുവിടാനുള്ള" - സഭയിലെ ആരാധനാക്രമങ്ങൾ അഞ്ച്-ആറ് ആരാധനാക്രമ കുടുബങ്ങളിലായാണ് വളർന്നത്. ഇവ തമ്മിൽ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾ ഉണ്ടായിട്ടുമുണ്ട്. 1. പൗരസ്ത്യസുറിയാനി (ഏഷ്യ) 2. ഗ്രീക്ക്-ബൈസന്റൈൻ (കിഴക്കൻ യൂറോപ്പ്) 3. അലക്സാണ്ട്രിയൻ (ഈജിത്, കോപ്റ്റിക്ക്) (ആഫ്രിക്ക).
പൗരസ്ത്യ സുറീയാനിയിൽ നിന്നും, ഗ്രീക്കിൽ നിന്നും 4. അന്ത്യോക്യൻ ക്രമവും
5. അർമ്മേനിയൻ ക്രമവും ഉണ്ടായി. ഗ്രീക്കിൽ നിന്ന് 6) ലത്തീൻ ക്രമവും ഉണ്ടായി. ഈ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം പൊതുവായുള്ള രീതികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്ഥമായി ഒരു രീതി എവിടെങ്കിലും നിലവിലുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ഒരു അപ്പസ്തോലിക സഭയുടെ രീതിയായി കണക്കാക്കാൻ ബുദ്ധിമുണ്ടുണ്ട്. ആ നിലയ്ക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഒരു രീതി ഭാരതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നവകാശപ്പെടുന്നവർ അത് എങ്ങനെ ആയിരുന്നെന്നും, അതിന്റെ പൈതൃകം എവിടെനിന്നാണെന്നും ഒക്കെ വെളിപ്പെടുത്തണം. അല്ലാതെ ആർക്കെങ്കിലും ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ഉണ്ടാവുന്ന തോന്നലുകൾ ആവരുത് ആരാധനാക്രമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

ഇനി കുവൈറ്റിലെ പ്രശ്നം എന്നു "ജ്യോതിസ് കുവൈറ്റ്" ആരോപിയ്ക്കുന്ന വിഷയത്തിന് അടിസ്ഥാനമായ സംഭവം ജനാഭിമുഖമായി ചൊല്ലിയിരുന്ന സീറോ മലബാർ കുർബാന സിനഡിന്റെ 50-50 ഐക്യ-ഫോർമുലായിൽ ചൊല്ലി എന്നതാണല്ലോ. ജനാഭിമുഖമാവുമ്പോൾ കൽദായമല്ലാത്ത കുർബാന 50-50 ആകുമ്പോൾ കൽദായമാവുന്നെങ്കിൽ കുർബാനയെ കൽദായമാക്കുന്ന സംഗതി എങ്ങോട്ടു തിരിയുന്നു എന്നതു മാത്രമാവുമല്ലോ. ചുരുക്കത്തിൽ മദ്ബഹായ്ക്ക് അഭിമുഖമായി അർപ്പിയ്ക്കുന്നതു മാത്രമാണ് കൽദായം. മേൽ പറഞ്ഞാ ആരാധനാക്രമ കുടുംബങ്ങളിലെ എല്ലാ ക്രമങ്ങളും മദ്ബഹാഭിമുഖം ആയിത്തന്നെയാണ് അർപ്പിച്ചിരുന്നത്. അതായത് ജ്യോതിസ് ഒരു 100 വർഷം മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന സകലമാന കുർബാനയും ലത്തീൻ കുർബാന ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം കൽദായം എന്നു പറയേണ്ടി വന്നേനേ. 1920കളിൽ ജർമ്മനിയിൽ ലത്തീൻ സഭയിൽ ആരംഭിച്ചതാണ് ജനാഭിമുഖ കുർബാന. അത് ലത്തീൻ സഭയിൽ രണ്ടാം വത്തിയ്ക്കാൻ സൂനഹദോസോടെ കൂടുതൽ പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചു. അത് ക്രമേണ്ട ലത്തീൽ വത്കരിയ്ക്കപ്പെട്ട സഭകളിലേയ്ക് അതായത് സീറോ മലബാർ, മാറോനീത്താ, കൽദായ സഭകളിലേയ്ക്ക് വ്യാപിച്ചു. അതായത് നിങ്ങൾ ഇപ്പറയുന്ന സീറോ മലബാർ സഭയുടെ "ജനാഭിമുഖ കുർബാനാപാരമ്പര്യത്തിന്" 50 വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ആയുസ്സില്ല. നിങ്ങൾ ഇപ്പറയുന്ന "ജനാഭിമുഖ കുർബാനാപാരമ്പര്യത്തിന്" ലത്തീൻ സഭയിൽ പോലും 100 വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ആയുസ്സില്ല. ഇതിനെ നിങ്ങൾ സീറോ മലബാർ സഭയുടെ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പാരമ്പര്യം എന്നു വിശേഷിപ്പിയ്ക്കണമെങ്കിൽ അത്ര തൊലിക്കട്ടി ഉണ്ടാവണം; അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മസ്തിഷ്കം ആർക്കെങ്കിലും വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിരിയ്ക്കണം.
ഒരു വാദത്തിനു വേണ്ടി (വാദത്തിനു വേണ്ടീ മാത്രം) ഇവിടെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ക്രമം നിലവിലിരുന്നു എന്നു സമ്മതിച്ചാൽ തന്നെ അത് ഹിന്ദു രീതികളിൽ നിന്നെങ്കിലും ഉണ്ടായതായിരിയ്ക്കണം. ശ്രീകോവിലിനു (നമ്മുടെ മദ്ബഹായുടെ സ്ഥാനം) പുറം തിരിഞ്ഞ് പ്രാർത്ഥന നടത്തുന്ന സമ്പ്രദായം ഹിന്ദു മതത്തിലും ഇല്ല. ചിലപ്പോൾ കാർമ്മികൽ പ്രസാദം കൊടുക്കാനോ മറ്റോ ജനാഭിമുഖമായി നിന്നാലായി. നമ്മുടെ കുർബാനയിലും അങ്ങനെ തന്നെ ആണല്ലോ. സുവിശേഷ വായനയുടെ സമയത്തും, പ്രാർത്ഥനാ സഹായം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സമയത്തും, കുർബാന കൊടുക്കുന്ന സമയത്തും ഒക്കെ വൈദീകൻ ജനങ്ങളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞാണ് അതു നിർവ്വഹിയ്ക്കുന്നത്.

5. "കേരളത്തിൽ പോലും ഐക്യരൂപത്തോടെ നടപ്പിലാക്കാൻ പറ്റാത്ത് 50-50" - ശരിയാണ്. ഐക്യമുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടീ മെത്രനമാരെടുത്ത ഒരു തീരുമാനം ഐക്യത്തോടെ നടപ്പാക്കാൻ അവർക്കായില്ല. അത് അവരുടെ കഴിവുകേടോ, നിവൃത്തികേടോ ആണ്. അത് 50-50 എവിടെങ്കിലും നടപ്പാക്കാതിരിയ്ക്കാനുള്ള ഒഴികഴിവ് ആക്കരുത്.

6. "ഭൂരിപക്ഷം സീറോമലബാർ വിശ്വാസികൾ അനുവർത്തിയ്ക്കുന്ന ക്രമം" - ഭൂരിപക്ഷം പറയുന്നത് ശരിയാവണമെന്നില്ലല്ലോ. ശരി എന്താണെന്നു മനസിലാക്കുകയും ആ ശരി നടപ്പിലാക്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്. കേരളത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം മെത്രാന്മാരും തർജ്ജമ ചെയ്ത ലത്തീൻ ക്രമം മതി എന്ന തീരുമാനമെടുത്തപ്പോൾ റോമാണ് അതല്ല ശരി എന്നു പറഞ്ഞ് ന്യൂപക്ഷാഭിപ്രായത്തെ മുഖധാരയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടൂവന്നത്. കിഴക്കിനഭിമുഖമായ - അതായത് കാർമ്മികനും ജനങ്ങളും ഒരേ ദിശയിലേയ്ക്ക് നോക്കി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന രീതിയുടെ സാംഗത്യം  ദാ..ഇന്നലെ വത്തിയ്ക്കാനിലെ ദൈവാരാധനുടെ കാര്യാലയത്തിന്റെ പ്രിഫെക്ട് കർദ്ദിനാൾ റോബർട്ട് സാറാ വരെ പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്. ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതലുള്ള ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മത എത്രയോ സഭാപിതാക്കന്മാർ വിശദീകരിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്.


അവസാനമായി ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ഒരു ആരാധനാക്രമ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണം വിശ്വാസികളല്ല. പട്ടക്കാരും മേൽപ്പട്ടക്കാരും ഒക്കെത്തന്നെയാണ്. വിശ്വാസികൾക്ക് യഥാസമയം കൊടുക്കേണ്ട വേദോപദേശം ശരിയായരീതിയിൽ കൊടുക്കാത്തതിന്റെ തിക്തഫലമാണ് സഭ ഇന്ന് അനുഭവിയ്ക്കുന്നത്. തങ്ങളൂടെ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടീ വിശ്വാസികളെ ചൂഷണം ചെയ്യുക മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും സംഭവിയ്ക്കുന്നത്. വിശ്വാസികൾക്ക് ആവശ്യമായ അജപാലനമോ, മതബോധനബോ പലപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നു തന്നെയില്ല. ഇതിലെല്ലാം മുൻപോട്ടു പോകുവാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നും വളരെ അകലെത്തന്നെയാണ്. പഠിയ്ക്കുകയും പഠിച്ചത് പ്രാവർത്തികമാക്കുവാൻ ശ്രമിയ്ക്കുകയും മാത്രമാണ്മ് പോംവഴി. അതിനുള്ള ഒരു നിമിത്തമാവട്ടെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രതിസന്ധികളും പ്രശ്നങ്ങളൂം ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളൂം.

മാർ അദ്ദായിയും മാർ യൂദാ തദേവൂസും

കിഴക്കിന്റെ ശ്ലീഹായായ മാർ  അദ്ദായി തന്നെയാണ് ഈശോമിശിഹായുടെ ശിഷ്യനായ മാർ യൂദാ തദേവൂസ് എന്നുള്ള ചിന്ത മനസിൽ കയറിപ്പറ്റിയിട്ട് കാലം കുറേയായി. അതിനുള്ള കാരണങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ് ഈ പോസ്റ്റിൽ.

അദ്ദായി = തദേവൂസ്
അദ്ദായി എന്ന പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി നാമത്തിന് ഗ്രീക്കിൽ തദ്ദേവൂസ് എന്നാണ് പറയുന്നത്.തദേവൂസ് എന്ന ഗ്രീക്ക്  നാമത്തിന്റെ സുറിയാനി രൂപമാണ്തദ്ദൈ/ തദ്ദായ്. അദ്ദൈ/അദ്ദായി എന്ന പേര് ഇതിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാകുവാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. വിക്കിപ്പീഡിയ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: Thaddeus (Greek Θαδδαῖος, Thaddaios, from Aramaic תדי, Taddai / Aday) is a male given name. It means a heart, or courageous heart.

പാരമ്പര്യം - അബ്ഗാർ രാജാവിന്റെ കഥ
പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യങ്ങൾ പ്രകാരം എദ്ദേസ്സയിലെ അബ്‌ഗാർ രാജാവിനെ സുഖപ്പെടുത്തുവാനായി അയയ്ക്കപ്പെട്ടത്  മാർ  അദ്ദായി ആയിരുന്നു.  മറ്റു ചില പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ അബ്ഗാർ രാജാവിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് അയയ്ക്കപ്പെടുന്നത് മാർ യൂദാ തദേവൂസാണ്. ഇരുവരുടേയും ജീവിതകാലം  ഏതാണ്ട് ഒരു പോലെയാണ്.


ഐക്കണുകൾ
മാർ യൂദാ തദേവൂസിന്റെ മിക്ക ഐക്കണുകളിലും യൂദാ തദേവൂസ് ഈശോയുടെ ചിത്രം പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതായോ കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നതായോ ചിത്രീകരിച്ചു കാണുന്നുണ്ട്.

                                                                 

ഇതും അബ്ഗാർ രാജാവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒന്നാണ്.  ഈശോയെ കണ്ടതിനു ശേഷം അബ്ഗാർ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് രാജാവിന്റെ ദൂതൻ എത്തുന്നത് ഈശോയൂടെ ഒരു ചിത്രവുമായാണ്.  ഈ ചിത്രവുമായി യൂദാ തദേവൂസിനെ ബന്ധിപ്പിയ്ക്കണമെങ്കിൽ രാജാവിന്റെ അടുക്കലേയ്ക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ടത് യൂദാ തദേവൂസ് തന്നെ ആയിരിയ്ക്കണം. അതേ സമയം പൗരസ്ത്യ സുറിയാനീ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഐക്കണുകൾക്ക് പ്രാധാന്യം കുറവായതിനാൽ മാർ അദ്ദായിയുടേതായി ഇത്തരം ഐക്കണുകൾ ഉള്ളതായി അറിവില്ല. എന്നാൽ മേൽ പറഞ്ഞതുപോലെ  അബ്ഗാർ രാജാവിന്റെ അടുക്കലേയ്ക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ടത് മാർ അദ്ദായി ആണെന്ന് ശക്തമായ പാരമ്പര്യമുണ്ട്.

സുവിശേഷ പ്രഘോഷണം
പാരമ്പര്യങ്ങൾ സാക്ഷിയ്ക്കുന്നതു പ്രകാരം മാർ അദ്ദായി  മെസപ്പോട്ടാമിയ, സിറിയ പേർഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സുവിശേഷ പ്രഘോഷണം നടത്തി.  എദ്ദേസയും ബെയ്റൂട്ടും സന്ദർശിയ്ക്കുകയും സഭ സ്ഥാപിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.  ഈ പ്രദേശങ്ങളെല്ലാം മാർ യൂദാ തദേവൂസിന്റെ സുവിശേഷ പ്രഘോഷണ പ്രദേശങ്ങളായി അറിയപ്പെടുന്നവയുമാണ്.

മരണം
യൂദാ തദേവൂസ് AD 65 ഇൽ മരിച്ചു എന്നാണ് വിശ്വസിയ്ക്കപ്പെടുന്നു. മാർ അദ്ദായിയുടെ പിൻഗാമിയായി മാർ അഗ്ഗായി  എദ്ദേസായിൽ അവരോധിയ്ക്കപ്പെടുന്നത് അദ്ദായിയുടെ മരണത്തിനു ശേഷം AD 66 ൽ ആണ്. അതായത് മാർ അദ്ദായിയും മാർ യൂദാ തദേവൂസും AD 65-66 കാലഘട്ടത്തിൽ മരിച്ചു.

ഇതെല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് മാർ അദ്ദായി എന്ന കിഴക്കിന്റെ ശ്ലീഹാ മാർ യൂദാ തദ്ദേവൂസ് എന്ന ഈർശോമിശിഹായുടെ ശിഷ്യൻ ആകുവാനുള്ള സാധ്യതയിലേയ്ക്കാണ്.

"പ്രവാചകശബ്ദം" കാലുകഴുകുമ്പോൾ

"പ്രവാചകശബ്ദ"ൽ കാൽ കഴുകൾ ശുശ്രൂഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മാർപ്പാപ്പായുടെ നടപടികളെ ന്യായീകരിയ്ക്കുവാൻ ഒരു ലേഖനം കണ്ടു. ലിറ്റർജിയുടെ ഭാഗമായ കാലുകഴുകൾ ശുശ്രൂഷയിലെ സ്ത്രീ സാന്നിധ്യത്തെയോ വിജാതീയ സാന്നിധ്യത്തെയോ ന്യായീകരിയ്ക്കാൻ പോരുന്ന ഒരു വാദവും അവിടെ കണ്ടില്ല. ചില മറുപടികൾ പറയേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.
*******************************************************************************
വാദം 1. ഈശോ പന്ത്രണ്ടു ശ്ലീഹന്മാരുടെയല്ല തന്റെ നിരവധിയായ ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങളാണ് കഴുകിയത്.
**********************************************************************************
യോഹന്നാനെ ഉദ്ധരിച്ച് ന്യായീകരണ വ്യഗ്രതയിൽ ലേഖകൻ മറ്റു സുവിശേഷങ്ങൾ വായിയ്ക്കാൻ മറന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.
"വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അവൻ തന്റെ പന്ത്രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരുമൊത്ത് ഭക്ഷനത്തിനിരുന്നു"- മത്തായി 26:20
"സന്ധ്യയായപ്പോൾ അവൻ പന്ത്രണ്ടൂ പേരുമൊത്തു വന്നു" -മർക്കോസ് 14:17
"സമയമായപ്പോൾ അവൻ ഭക്ഷണത്തിനിരുന്നു. അവനോടൊപ്പം ശ്ലീഹന്മാരും" - ലൂക്കാ 22:14.
മത്തായിയും മർക്കോസും ഈശോയുടെ കൂടെ വിരുന്നിനിരുന്നവർ 12 പേരാണെന്നും, ലൂക്കാ അവർ ശ്ലീഹന്മാരാനെന്നും (അപ്പസ്തോലന്മാർ) വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ആ നിലയ്ക്ക് മാർപ്പാപ്പായെ ന്യായീകരിയ്കുവാൻ വേണ്ടി യോഹന്നാനെ മാത്രം ഉദ്ധരിച്ചവരുടെ വിധേയത്വം സഭയോടും സുവിശേഷത്തോടും സഭാപാരമ്പര്യങ്ങളോടുമാണോ എന്ന് അവർ തന്നെ ആത്മശോധന ചെയ്യട്ടെ.
(പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരെന്നും പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെന്നും സുവിശേഷത്തിൽ ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.)

*******************************************************************************
വാദം 2: റോമൻ മിസലിൽ കാലുകഴുകപ്പെടുന്നവരുടെ ലിംഗമോ, എണ്ണമോ,മതമോ പറയുന്നില്ല.
*******************************************************************************
എഴുതപ്പെട്ടതു മാത്രമല്ല പാരമ്പര്യം. സ്വാഭാവികമായി കൈമാറിവന്ന സാമാന്യ ബോധം എഴുതപ്പെടേണ്ടതായി വരുന്നില്ല. ലിറ്റർജിയിൽ അനുസ്മരിയ്ക്കപ്പെടുന്നത് ഈശോയുടെ കാലുകഴുക്കലിന്റെ അനുസ്മരണമാണെന്നു മനസിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്തരം ബാലിശമായ വാദാങ്ങൾ പറയുമായിരുന്നില്ല. നിയമത്തിലെ പഴുതുകൾ കണ്ടെത്തുന്ന നിയമജ്ഞന്റെ കുരുട്ടുബുദ്ധി എന്നതു പോലെയേ ഇതിനെ കാണാനാവൂ.
റോമൻ മിസലിൽ എഴുതിയതെല്ലാം മറ്റു സഭകൾക്കു ബാധകമല്ല എന്നതുകൂടെ പ്രവാചകശബ്ദക്കാർ ഓർക്കുമെന്നു കരുതട്ടെ.
***************************************************************************************
വാദം 3: ഞാന്‍ നിന്നെ കഴുകുന്നില്ലെങ്കില്‍ നിനക്ക് എന്നോടു കൂടെ പങ്കില്ല."
**************************************************************************************
അതുകൊണ്ട് പങ്ക് ഉറപ്പിയ്ക്കുവാൻ കാലുകഴുകണം എന്ന വാദം ബാലിശമായിപ്പോയി. ഒന്നാമതായി കാലുകഴുകൾ ശൊശ്രൂഷ കൗദാശിക പ്രാധാന്യമുള്ളതല്ല. അതിനാൽ തന്നെ അത് കാലുകഴുകപ്പെടുന്നവർക്ക് കൃപാവരത്തെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നതായി മനസിലാക്കാമോ എന്നറിയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ മിശിഹായിലുള്ള പങ്കിന്റെ അടയാളമായി ഈ ശുശ്രൂഷയെ കാണാനാവില്ല. മിശിഹായിൽ നാം പങ്കുപറ്റുന്നത് കൂദാശകളിലൂടെ സഭയിലൂടെയാണ്. കാലുകഴുകൾ ശുശ്രൂഷയിലൂടെ അല്ല. കാലുകഴുകൾ ശുശ്രൂഷ ദൈവാരാധന (ലിറ്റർജിയുടെ) മുടെ ഭാഗമായി നടത്തപ്പെടുമ്പോൾ അത് ഈശോ തന്റെ 12 ശ്ലീഹന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതിന്റെ ഓർമ്മ ആചരണമാണ്.
ഇനി വായനക്കാരെ കൺഫ്യൂഷനുണ്ടാക്കുവാൻ കുറേ ചരിത്രവും, രേഖകളും ലേഖകൻ നിരത്തുന്നുണ്ട്. ഇതിനെല്ലാം മറുപടി പറയുന്നതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ചു പ്രയോജനം എനിയ്ക്കോ വായനക്കാർക്കോ സഭയ്ക്കോ ഉണ്ടാകുമെന്നു കരുതുന്നില്ല. ഈശോ 12 ശ്ലീഹന്മാരുടെ പാദങ്ങളല്ല കഴുകിയതെന്നു വാദിയ്ക്കാൻ ധൈര്യമുള്ളവർക്ക് ഏതു ആടിനെയും പട്ടിയാക്കാനുള്ള വാദങ്ങൾ നിരത്താനാവും.
ഈ ചടങ്ങിനെപ്പറ്റിയുള്ള എന്റെ നിലപാട് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഈ പോസ്റ്റ് അവസാനിപ്പിയ്ക്കട്ടെ.
1. കാലുകഴുകൽ ശുശ്രൂഷ സീറോ മലബാർ സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഇല്ലെന്നാണ് മനസിലാവുന്നത്. ഉള്ളത് ലത്തീൻ അനുകരണമാണ്.
2. മറ്റു സഭകളl ലിറ്റർജിയുടെ ഭാഗമായി കാലുകഴുകൽ വന്നിട്ട് എത്രനാളായി എന്ന ഒരു ഗവേഷണത്തിനു സാധ്യത കാണുന്നുണ്ട്.
3. പീഢാനുഭവ വാരത്തിലും നോയമ്പിലും ആശ്രമാധിപന്മാർ ആശ്രമാംഗങ്ങളുടെ കാലുകഴുകിയിരുന്നു. ഇതിന്റെ പിന്തുടർച്ചയായി ഇടവകയിലെ സ്ത്രീപുരുഷ ഭേദമന്യേ ഇടവകാംഗങ്ങളുടേയോ, അന്യമതസ്ഥർ ഉൾപ്പെട്ട സമൂഹത്തിന്റെയോ, ജയിൽ വാസികളുടെയോ ഒക്കെ കാലുകഴുകുന്നത് തികച്ചും അനുകരണീയമായ പാരമ്പര്യമാണ്. പക്ഷേ അതു തിരുക്കർമ്മങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നടത്തപ്പെടരുത്. പുരാതന രേഖകളിലെ ആഗസ്തീനോസിന്റെയും മറ്റും സൂചനകൾ ഇതിനെയാണ് പരാമർശിയ്ക്കുന്നത്, അല്ലാതെ ലിറ്റർജിയുടെ ഭാഗമായ കാലുകഴുകൽ അല്ല.
4. തിരുക്കർമ്മങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നടത്തെപ്പെടുന്ന കാലുകഴുകലിൽ ഈശോയുടെ 12 ശ്ലീഹന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് 12 പുരുഷന്മരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു തന്നെയാണ് വേദപുസ്തകത്തോടും പാരമ്പര്യങ്ങളോടും നീതിപുലർത്തുന്ന ശൈലി. ഇത് സാങ്‌ച്വറി/വിശുദ്ധ സ്ഥലത്ത് വച്ച് നടത്തിക്കൂടാ.
വിശുദ്ധ സ്ഥലത്തു വച്ചു നടത്തപ്പെടുകാണെങ്കിൽ വിശുദ്ധ സ്ഥലത്തു പ്രവേശിയ്ക്കാൻ അർഹതയും ഒരുക്കവുമുള്ള സഭാപാരമ്പര്യപ്രകാരം ശുശ്രൂഷാ പട്ടക്കാർ വേണം.

മാർ തോമാ നസ്രാണികളുടെ ലത്തീനീകരണവും ഡീലാറ്റിനൈസേഷൻ ശ്രമങ്ങളും

ഒരു കാലത്ത് അതായത് പാശ്ചത്യർ കോളനിഭരണം നടത്തുവാൻ തുടങ്ങിയ കാലത്ത് പോർട്ടുഗീസുകാരും ലത്തീൻ കാരും ക്രിസ്തുമതപ്രചരണവും നടത്തിപ്പോന്നു. കത്തോലിയ്ക്കാ സഭ എന്നാൽ റോമൻ ലത്തീൻ സഭയെന്നാണെന്നും കത്തോലിയ്ക്കാ വത്കരണമെന്നാൽ ലത്തൻവത്കരണമാണെന്നും ലത്തീൻ മിഷനറിമാർ ധരിച്ചു വച്ചിരുന്നു. ലത്തീനല്ലാത്തതെല്ലാം പാഷണ്ഢതയായി മാത്രമേ അവർക്കു കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ.
മാർ തോമാ നസ്രാണികളുടെ സഭ മാത്രമല്ല ഒട്ടേറെ സഭകൾ, കത്തോലിയ്ക്കാ കൂട്ടായ്മയിലേയ്ക്കു വന്ന സഭകളെല്ലാം ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളോടെ ലത്തീൻ വത്കരിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

നമ്മുടെ സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കുർബാനക്രമത്തെ അത്രകണ്ടു ലത്തീൻകരിയ്ക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പോലും തിരുന്നാളുകൾ, ഭക്താനുഷ്ടാനങ്ങൾ, ദൈവശാസ്ത്രം ഇതെല്ലാം പരിപൂർണ്ണമായി ലത്തീൻ വത്കരിയ്ക്കുവാൻ ലത്തീൻ മിഷനറിമാർക്കും അതിനുശേഷം പാശ്ചാത്യസഭയുടെ പരിശീലനം കിട്ടിയ നാട്ടു മെത്രാന്മാർക്കുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. കുർബാനക്രമം ലത്തീൻ വത്കരിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നു തത്വത്തിൽ പറഞ്ഞാലും കുർബാനയോടുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് ലത്തീൻ വത്കരിയ്ക്കപ്പെട്ടു എന്നു സമ്മതിയ്ക്കാതെ വയ്യ.
*****കത്തോലിയ്ക്കാ വത്കരനമെന്നാൽ ലത്തീൻ വത്കരണമല്ല എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച മാർപ്പാപ്പാ ആര്??????************
നമ്മുടെ വൈദീകർക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന പരിശീലനം, ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന പരിശീലനം, സഭയിൽ നിന്നു ലഭിയ്ക്കന്ന അടിസ്ഥാന മതബോധനം, കണ്ടും കേട്ടും സഭയിൽ നിന്നു ലഭിയ്ക്കുന്ന ഉപരിപ്ലവമായ ബോധ്യങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഇന്നും ലത്തീനീകരണത്തിൽ നിന്നു വിമുക്തമല്ല. ഇതിനെല്ലാം അപ്പുറത്ത് വൈകാരികമായ ഭക്തിപ്രസ്ഥാനങ്ങളും അവരുടെ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുമെല്ലാം ലത്തീനീകരണത്തെ ബോധപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചും കൊണ്ടുമിരിയ്ക്കുന്നു.
ഹയരാർക്കി ലത്തീൻവിമുക്തീകരണം നടത്തിയിട്ട് സഭ ലത്തീൻ വിമുക്തമാകുമെന്നു ചിന്തിക്കാനാവില്ല. അഥവാ നമ്മുടെ ഹയരാർക്കി അതിനുള്ള പാങ്ങായിട്ടില്ല. പുനരുദ്ധരിയ്ക്കപ്പെട്ട കുർബാന (86ലെ കുർബാന) അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ, ഉറവിടങ്ങൾ നിർദ്ദേശിയ്ക്കുന്ന മാതിരി എത്ര വിശ്വാസികൾക്കു ലഭ്യമാണ്. അങ്ങനെ ലഭ്യമാകണമെന്ന് എത്രശതമാനം വിശ്വാസികൾ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നുണ്ട്? ഇതിനു സഹായകരമായ ഒട്ടനവധി നിർദ്ദേശങ്ങൾ വത്തിയ്ക്കാനിൽ നിന്നും നമ്മുടെ മെത്രാൻ സമതിയിൽ നിന്നും സിനഡിൽ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടും മിക്കയിടത്തും ഒന്നും നടപ്പിലായില്ല.
ഇനി ഇക്കാര്യത്തിൽ മെത്രാന്മാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും വൈദീകരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും ആണ് ശരി എന്നും കരുതാനാവില്ല.കാരണം അവർക്കു ലഭിച്ച പരിശീലവും രൂപീകരണവും എല്ലാം ആശ്രയിച്ച് അവർക്ക് ഉണ്ടായ ബോധ്യങ്ങളും മനസിലാക്കുന്ന ആശയങ്ങളും മാറും. മെത്രാൻ സമതി ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ പാസാക്കിയ പല കാര്യങ്ങളോടും വത്തിയ്ക്കാൻ ലത്തീനീകരണമായതുകൊണ്ടു വിയോജിച്ച ചരിത്രമൂണ്ട്.
സഭ മെത്രാന്മാരുടെയോ വൈദീകരുടേയോ അല്ല, ദൈവജനത്തിന്റേതാണ്. മെത്രാന്മാരും വൈദികരും ദൈവജനത്തിനു ആവശ്യാമായ അജപാനനശുശ്രൂഷ ചെയ്തുകൊടുക്കുവാൻ വിളിയ്ക്കപ്പെട്ട നിയോഗിയ്ക്കപ്പെട്ട ദൈവജനത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്.
നമ്മുടെ സഭയുടെ തനിമ എന്താണെന്നും നമ്മുടെ സഭയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന നമ്മുടെ സഭയുടേതല്ലാത്ത പ്രവണതകൾ എന്താണെന്നും മനസിലാക്കുവാനുള്ള ശ്രമം സഭാ സ്നേഹികളായ എല്ലാ വിശ്വാസികളും നടത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. തങ്ങൾക്കു പരിചയമില്ലാത്തതിനെ പാഷണ്ഢതയായി കാണുന്ന മെനേസിസിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ നമുക്കുപേക്ഷിയ്ക്കാം. കുറഞ്ഞപക്ഷം മറച്ചൊരഭിപ്രായമുണ്ടെന്നെങ്കിലും മാനിയ്ക്കുവാനുള്ള തുറവിയ്ക്കായി പ്രാർത്ഥിയ്ക്കാം.